مراتع گسترده‏ترین اکوسیستم کره زمین است که تقریباً نیمی از جوامع انسانی به محصولات و خدمات آن وابسته هستند (ادی[1] و همکاران، 2017: برونسون[2] و همکاران، 2021). تخمین زده می‏شود 30 تا 50 درصد از سطح زمین در جهان را مراتع پوشش می‏دهد و از آن‏ها به‏عنوان بزرگترین اکوسیستم طبیعی در سطح جهانی نام برده می‏شود (سوگیتا[3] و همکاران، 2007: دینان[4] و همکاران، 2021). وسعت مراتع در ایران حدود 7/84 میلیون هکتار است که ۵۲ درصد مساحت کشور را پوشش می‏دهد. از مجموع مراتع ایران حدود 5/8 درصد را مراتع‏ متراکم، 3/25درصد مراتع نیمه‏متراکم و 2/66 درصد را مراتع کم‏تراکم تشکیل می‌دهند (اسدی و خشنودی یزدی، 2011: کریمی و ساقالینی،  2021). مراتع در ایران به عنوان یکی از منابع اصلی تولید محسوب می‏شود که دارای جایگاه ویژه‏ای در تامین علوفه حیوانات اهلی و تولید موادغذایی است (کریمی و ساقالینی، 021). بنابراین، مراتع یکی از مهمترین منابع‏طبیعی هر کشوری می‏باشد که زیربنای اصلی فعالیت‏های دیگر همچون کشاورزی و دامداری است بنابراین، تلاش برای حفظ و پایداری آن از اهم اقدامات است (نوقرامندز[5] و همکاران، 2016). از مهمترین خدمات اکوسیستم‏های مرتعی می‏توان به تولید گیاهان دارویی، تامین علوفه، تنظیم آب و هوا، حفاظت از آب و خاک، حفظ محیط‏زیست اشاره کرد (پراگر[6] و همکاران، 2015). در دهه‏های اخیرتلاش‏های زیادی برای حفاظت از مراتع صورت گرفته است به‏عنوان مثال در سال 2003 پروژه بازگشت چراگاه به علفزار اجرا شد (وانگ[7] و همکاران،  2013). اما این تلاش‏ها کافی نبود زیرا سطح تخریب مراتع به‏طور قابل توجهی در حال افزایش است (اس اف ا[8]،  2005: 2011: 2015). تخریب مراتع در ایران نیز نسبت به‏کشورهای اروپایی و آمریکایی با شدت بیشتری رخ داده است که  ‏در سه‏ دهه گذشته بیش از 20 درصد مراتع آن از لحاظ کمی و کیفی تخریب شده است (فائو، 2013). جمعیت دامی ایران حدود ۱۲۴ میلیون واحد دامی است که حدود ۸۳ میلی